الفقعس : سست‌اندام ( قانون / ج 2 / 770 ) الفقم : پيش‌آمدگى دندان‌هاى پيشين ( قانون / ج 3 / 1457 ) الفقمان : هر دو استخوان زنخ ( تاج / 427 ) ، هر دو استخوان زنخ سوى گوش ( تكملة / 516 ) ، هر دو سوى استخوان زنخ ( قانون / ج 3 / 1641 ) الفقو : بن رحم ( تاج / 428 ) الفقوء : بن‌هاى زهدان ( قانون / ج 1 / 128 ) الفقير : آن كه مهرهء پشت شكسته دارد ( قانون / ج 2 / 675 ) ، پشت مهره شكسته ( السّامى / 78 ) الفكّ : استخوان زنخ ( تكملة / 514 ) ، بند زنخ ( مقدّمة / 181 ) ، يك استخوان از آن كه بن دندان‌ها دروست ( قانون / ج 3 / 1260 ) الفكّان : هر دو استخوان زنخ ( قانون / ج 3 / 1638 ) ، دو زنخ ( البلغة / 23 ) الفكة : گوشهء دهن ( المرقاة / 9 ) الفكك : باز شدن دوش از سستى ، شكستن استخوان زنخ ( قانون / ج 3 / 1262 ) الفكوك : استخوان‌هاى زنخ ( قانون / ج 3 / 1282 ) ، از جاى بيامدگى پاى ( السّامى / 72 ) الفلاهم : فرج زن ( تكملة / 516 ) الفلج : دورى ميان دندان‌هاى پيشين ( قانون / ج 1 / 323 ) الفلح و الحبرة و الطلى : زردى [ دندان ] ( السّامى / 176 ) الفلحة : اشكافتگى لب ( تكملة / 520 ) الفلذ ، ج الأفلاذ : جگرگوشه ( البلغة / 43 ) الفلذ و الخلب : پاره‌جگر ( السّامى / 112 ) الفلطوس : بزرگى سر قضيت مردم ( قانون / ج 2 / 804 ) فلعة : پاره‌پوست ( السّامى / 83 ) فلق الفم : شكاف دهان ( مقدّمة / 181 ) الفلقة : پاره‌اى از پوست و جزو ( قانون / ج 3 / 1259 ) الفلقم : ميان دهن ( قانون / ج 3 / 1485 ) الفلكة : باد ريسه ( قانون / ج 3 / 1292 ) ، بن زبان ( قانون / ج 3 / 1292 ) الفلوس : ميان خيار شنبر ( المرقاة / 46 )